Βρισκόμαστε 7 χρόνια μετά την πρώτη απονομή βραβείων Mad! Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος όλοι είναι έτοιμοι για να υποδεχτούμε την πιο Mad – Μουσική εκδήλωση της Αθήνας!

Χώρισες και δεν ξέρεις που να βγεις να πνίξεις τον πόνο σου; Eίσαι τρελά ερωτευμένος  και κάθε στίχος τραγουδιού που ακούς, είναι αφιερωμένο σε εκείνον-η; Κάνεις Bachelor party  και δεν ξέρεις που να βγεις να τα σπάσεις με τους κολλητούς σου την τελευταία μέρα της ελευθερίας σου; Ή αν «απλά» είσαι λάτρης  της μουσικής και σου αρέσει «να βγαίνεις να πίνεις και λόγο να μην δίνεις..»όπως λέει και το γνωστό άσμα τότε…έλα να κάνουμε μια βόλτα στην νυχτερινή Αθήνα!!!

Πώς μπορείς να αντιμετωπίσεις μια χυλόπιτα, αλήθεια; Πότε αντιλαμβάνεσαι ότι την... έφαγες; Υπάρχει συγκεκριμένη ατάκα... παραλαβής του συγκεκριμένου εδέσματος; Υπάρχουν χυλόπιτες χωρίς λόγια; Κι αν ναι, πώς καταλαβαίνεις ότι είσαι κάτοχός μιας τέτοιας;

Ladies & gentlemen, η ελληνική μουσική δεν έχει μέλλον. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ξύπνησα λίγο ορεξάτος σήμερα και είπα να μοιραστώ μαζί σας κάτι που έγραψα και ως σχόλιο κάτω από ένα άρθρο του Λουκά Φωτόπουλου στο tralala.gr

Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες μιας εντελώς σουρεαλιστικής κατάστασης που ούτε ο Σαλβατόρ Νταλί δεν θα μπορούσε να εμπνευστεί.

Αλήθεια, σε μια εποχή που όλοι γκρινιάζουμε και μιλάμε για οικονομική κρίση, παρατηρούμε – κάνοντας μια βόλτα στην Αθήνα από την παραλιακή μέχρι το Χαιδάρι κι από τα Σπάτα μέχρι την Κηφισιά – χιλιάδες αφίσες με προγράμματα από μαγαζιά όλων των ειδών που μας καλούν να συμμετέχουμε στο Live τους σαν πελάτες.

31 Δεκεμβρίου 1979…

Και η απορία είναι η εξής: Όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1980 το ‘χαν διαισθανθεί; Είχαν διαισθανθεί ότι το ημερολογιακό κατώφλι που θα πέρναγαν θα τους έβγαζε στην πιο μαγική, στην πιο πλούσια, στην πιο πολύχρωμη δεκαετία του αιώνα; Και στην τελική τι είναι αυτό που κάνει αυτή τη δεκαετία -τα περιβόητα 80’s- τόσο μα τόσο ξεχωριστή και ακόμα δεν έχουμε σταματήσει να την αναπολούμε;